Yazı

Duygu Parkı- V
Duygu Parkı- V 

Necla Ersoy

Emekli Bir Almanca Öğretmeni

 Öğretmenim ben, Almanca öğretmeniyim,

Bazı yıllar girsem de,
Müzik, felsefe, sosyoloji, din kültürü ve ahlak bilgisine.
2004-2005 öğretim yılında İzmir Kız Lisesinde,
Ondukuzuncu yılımda girdim doya doya almanca derslerine.
Başlayınca rahatsızlığım gittim üniversite hastanesine.
Ve değerli dostlarım,
Kah üzüntülü, kah sinirli, amma çok zaman saygı ve sevgiyle,
Gelip geçti sular gibi 20 sene.
2006 yılına geldiğimizde
Doydum artık mesleğime diyemeden,
Doktorum dedi: Çok yorulmuşsun, emekli ol ve artık dinlen.
İçim boşaldı birden.
Hazır değildim emekliliğe, için için ağlayarak,
Göz yaşları içinde, emekli oldum 2006 bir yaz gününde.
Boştum artık, bomboş, atık ve hiçbir işe yaramaz biçimde…
Eylül geldi, okullar açıldı.
Öğrenciler okula gitmeye başladı.
Emekli öğretmen Necla sessiz sessiz ağladı.
Ne vardı sanki, herkes emekli oluyordu.
Otur evinde rahat rahat, al maaşını keyfine bak….tı.
Mesleğine aşık, öğrencilerine sevdalı Necla Öğretmeni
 
Kimse anlamadı ya da anlamak istemedi.
Her çalan okul zili, gördüğü her öğrenci
Daima onu heyecanlandırdı.
Yine bu yılda hadi dedi yüreği, hadi bak okullar açıldı.
Okul zilleri çaldı, öğrenciler derslere başladı.
Gülümsedi Necla öğretmen yıllardır içinde büyüttüğü özlemiyle.
“Artık tamam kabul ettim,ben bir emekli öğretmenim.’’
Okullar değil, bundan sonra evim benim yerim.
Arada bir de olsa  yardım isteyen,
İşte o zaman ben mutluyum, daha ben de umut var derim.
Elimden geldiğince yardımcı olup onlara,
Almancayı öğretmek için çaba sarfederim.
Ama sonuçta  ben,
Mesleğine doyamamış,
Emekli bir Almanca öğretmeni olarak,
Selçuk ta yaşamıma yön verdim.
 
NECLA METE ERSOY

10 KASIM 2014 - SELÇUK



18 Kasım 2014  15:39:50 - Okuma: (1539)  Yazdır




İstatistik