Yazı

KOÇUM!
KOÇUM! 

İbrahim Becer

KOÇUM!

İpimle kuşağımı merak etmişsin,
Lazımsa gerisini veririm koçum!
İftira atmakla tehdit etmişsin,
Şuracıkta defterini dürerim koçum!
 
Çirkeflikte kendini rakipsiz mi sandın,
Tek gördün diye bizi sahipsiz mi sandın,
Eskiden de diyemem ki iyi adamdın,
Şimdi ne delikanlısın görürüm koçum!
 
Sen kim, ahlak kim hiç düşündün mü?
Kaşıdılar mı daha önce hiç kaşındın mı?
Koşumlarını bari iyi koşundun mu?
Ben sana her şekilde binerim koçum!
 
Ben gibi Usta’yı sen ol kızdırma,
Hele bu saatten sonra sakın azdırma,
Bak, sakın ola beni candan bezdirme,
Burda ne maniler düzerim koçum!
 
Söz bir Zülfikarsa, kabza bendendir,
Alçaklık bir çakıysa, kılıf sendendir,
Bu kuyruk acısı hangi kindendir,
Onu çıktığı yere sokarım koçum!
 
 
Her kuşu yedin de leylek mi kaldı,
Her aklı verdin de ahlak mı kaldı,
Senden başka şu alemde yavşak mı kaldı,
Saymazsan üşenmem, sayarım koçum!
 
Yetenek dedikleri bu; Allah vergisi,
Yanında olsaydın sendeydi sergisi,
İftira kendi etin, elinde kargısı
Şişe dizer pazarda, satarım koçum!
 
Korkum olsa burada durmaz kaçardım,
Gözüne görünmemek için kuytu seçerdim,
‘Adam aldırma da’ der güler de geçerdim,
Kanına ekmek doğrarım koçum!
 
‘Şiir öldü’ diyorlar, külliyen yalan,
Şairi şair yapan sade bir hayvan,
Sen artık yavaş yavaş ol yola revan,
Eteklerin yere değmez, toplarım koçum!
 
İftira edersen yine perişan ederim,
Perişan etmekle kalmam maymun ederim,
Tiyatro kurarım, seni şan ederim
Kumpanya kumpanya gezerim koçum!

4 Haziran 2013  01:30:48 - Okuma: (679)  Yazdır




İstatistik