Yazı

Deltinyum....
Deltinyum.... 

Sevgi Melek

Ben hayattan koptuğum anı hatırlamıyorum!

           Sanırım çok önceydi ya da çok geçmedi. Bir zamanlar gece uyuduğum yer odamdı. Bana ait. benim belirlediğim eşyalar ve kombinasyon. Mimarisi eşyaların benim şaheserimdi. Orta büyüklükteydi çok mükemmel değildi ama bana aitti. Belki aştığım orta boy posterler bilmem kaçıncı hamur kartondandı kuşe kâğıda baskılı sık ve bir o kadarda pahalı çerçevelerde hapsolmuş duvarlarıma gelmiş değillerdi belki. ,Belki de hiç birini Rafelli, Leonardo da vinci, ya da Shanzelizze yapmadı ama... Belki de hiç biri bir ressamın seviştikten sonraki ruh halını anlatmıyor ama her biri benim için önemli olan posterlerim vardı duvarımda. Benim bantla yapıştırdığım, hep ayarlasam da yine de çarpık duran, bazen de kasten çarpık astığım posterlerim. Kiminde Che Guevara olan kiminde Charlie Chaplin olan kiminde Yusuf ile Denizin asılmaya gitmeden önce sandalyede oturmuş sohbet ettikleri resim olan posterler. 
           Ben o odada yatağıma uzanıp odamı seyredip hayallere daldığım zaman hayattaydım. Gece uyuyabilmek için hayal kurardım. Bazen uçuk kaçık bazen tutarlı ve gelecekle ilgili, bazen yarını kurardım. Bazen dunu değiştirirdim hayalimde. Bazen dün ile ilgili yarının hayallerine dalardım. Uçsuz bucaksız şeffaf rüya alemlerine uyku dünyasına. Bazen uyumak için kurduğum hayalin düşünü görür neresinde hayalin uykuya daldıysam devamını yazardım düşümde. Şimdi o hayal kurduğum zamanlar hayal oldu. O zamanlar hayattaydım.
          Ben ne zamanki gece uykuya daldığım basın benim olmadığını, bende olmadığını anladım, ne zamanki yattığım yatağın benim değil de, üzerime zimmetli 5 nolu yatak olduğunu anladım, yattığım odanın 6 kişiyle kaldığım ve berbat dekorasyonunu yatağıma numara veren kişilerin onlardan başkalarının değiştiremeyecek şekilde yaptıklarını anladım, ben ne zamanki 5 nolu yatağa bende olmayan bası koyup hayallere değil de gerçeklere daldığımı anladım hayal değil de ne yapacağım yarının hesabını yapmaya başladım, ne zamanki "artık uyusam da düşünmesem, uyusam ki hatırlamasam ve uyusam ki bu uyanık kabusu görmesem" dedim o an hayattan koptuğum an oldu!


27 Ağustos 2012  10:21:57 - Okuma: (1217)  Yazdır




İstatistik